Monday, August 20, 2018

ஸாயீ திருவாய்மொழிகள்

Image may contain: 1 person








''வேறெந்த சிந்தனையுமில்லாமல் என்னையே நினைந்து யாண்டும் என்னையே உபாஸிக்கும் நித்திய யோகிகளுக்கு யோகக்ஷேமத்தை அளிப்பதை என்னுடைய ஸத்தியப் பிரமாணமாகக் கருதுகிறேன்".

- ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை  



ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையின்  இந்த உறுதிமொழியைப் பேருண்மையாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஸாயீ பின்வருமாறு திருவாய்மொழிகிறார்.

"என் பக்தனுடைய இல்லத்தில் உணவுக்கும் உடைக்கும் பஞ்சமே இல்லை; அவற்றின் பின்னால் அலைய வேண்டா." 

"இறைவனின் அரசசபையில் கௌரவம் தேடுங்கள்; அவருடைய அருளையே கெஞ்சி வேண்டுங்கள்; அவருடைய பிரஸாதத்திற்காகவே முயற்சி செய்யுங்கள்; உலகியல் புகழ் தேடாதீர்." 

"பாராட்டுபவர்களுடைய தலையசைப்பை நாடி உன்னுடைய கவனம் ஏன் திரும்ப வேண்டும்?   உன் இஷ்ட தெய்வமன்றோ காருண்யத்தினால் உருகி வியர்வையைத் "தபதப" வென்று பெருக்க வேண்டும் !"

"அந்த லட்சியத்திற்கு நீ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பாடுபடு!   புலன்கள் அனைத்தும் பக்திப் பெருக்கால் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, புலனின்ப நாட்டங்கள் எல்லாம் பக்தியுடன் கூடிய வழிபாடாக மாற்றம் எய்தட்டும் !   ஓ, அந்நிலை எவ்வளவு அற்புதமானது !"

"இம்மாதிரியான வழிபாடு இதர வழிகளில் ஆசை வைக்காது என்றென்றும் நிலைக்கட்டும்.  மனம் மற்ற விஷயங்கள் அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு, என்னுடைய நாமஸ்மரணத்திலேயே நிலைத்து நிற்கட்டும்."

"மனம் அந்நிலையில் உட­­லிலிருந்தும் குடும்பத் தொல்லைகளி­லிருந்தும் பணத்தாசையி­லிருந்தும் விடுதலை பெற்று ஆனந்தமயமாக இருக்கும்;  ஸமதரிசனத்தையும் பிரசாந்தத்தையும் (பேரமைதியையும்) அடைந்து,   கடைசியாக பரிபூரணத்துவத்தையும் அடையும்."

"அமைதி நிறைந்த மனம் ஞானிகளின் ஸத் ஸங்கத்தில் இருக்கிறோம் என்பதற்கு அறிகுறி. ஒரு பொருளி­லிருந்து இன்னொரு பொருளுக்கு சதா அலையும் ஓய்வில்லாத மனத்தை இறைவனுடன் ஒன்றியதாக எப்படிக் கொள்ளமுடியும்?"

- ஸ்ரீ ஷீரடி ஸாயீபாபா

http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Saturday, August 18, 2018

மகாசமாதி

Image may contain: 1 person, closeup

1886ம் ஆண்டில் ஒரு சமயம் பாபா மகாசமாதி அடைந்துவிட தீர்மானித்தார்.


தமது பக்தர் மகல்சாபதியிடம் அவர் தாம் ஆண்டவனிடம் செல்வதாகவும்,  தாம் ஒருவேளை திரும்பி வராமலும் இருக்கக்கூடும் என்றும்,  அவரது உடல் மூன்று தினங்கள் பத்திரமாக பாதுகாக்கப்படவேண்டும் என்றும்,  மூன்று தினங்களில் அவர் திரும்பி வரவும் சாத்தியமுண்டு எனவும் கூறினார்.

அதன்பின்னர் அவர் (பாபா) அவர் மூச்சை உள்ளே அடக்கி சமாதி நிலையை அடைந்தார்.  உடலில் நீலம் பாய்ச்சிவிட்டது.  அவரது உடலை உயிரற்ற பிரேதமாகக் கருதி,  பிரேதப் பரிசோதனைக்கு தீர்மானிக்கப்பட்டது.

ஆனால்,  மூன்றாவது தினத்தில் பாபாவுக்கு சுயநினைவு திரும்பியது ;  குடலசைவு ஏற்பட்டது ;  மூச்சு விடல் ஆரம்பித்தது.  சில நொடிகளில் எப்போதும் போல் பூரண ஜீவனுடன் பாபா பேசவும்,  நடமாடவும் துவங்கிவிட்டார்.

பாபா மீண்டும் உயிருடன் உலகிற்குத் திரும்பியது தமது அவதார நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்ற சங்கல்பத்தால்தான் என்பது தெளிவாகிறது.

Image result for புலிப்பாணி சித்தர்


                       'புலிப்பாணி  சித்தர்'

இவர் போகரின் சீடராவார். புலிப்பாணி என்பது இவரது இயற்பெயரல்ல. இப்பெயர் மாற்றத்திற்கு காரணக் கதையுண்டு:

ஒரு நாள் போகர் குடிப்பதற்கு தண்ணீர் கேட்க தம் குருநாதர் கேட்டுவிட்டார் என்பதற்காக ஒரு புலியை வசியப்படுத்தி அதன் மீது ஏறிச் சென்று வெறும் கையாலேயே போதிய தண்ணீர் திரட்டிக் கொண்டு வந்தார். புலி மேல் சென்று பாணி (தண்ணீர்) கொண்டு வந்ததால் இவர் புலிப்பாணி என்றழைக்கப்பட்டார்.

பழனிமலை முருகன் சிலையை போகர் செய்வதற்கு உறுதுணையாய் இருந்தவர் புலிப்பாணி சித்தர். நவபாக்ஷாண மூலிகைகளை இவர் தமது புலியின் மீதேறி சென்று பறித்து வந்ததாக கூறப்படுகிறது.

போகர், சமாதிநிலைக்கு செல்லும் முன் பழநி தண்டாயுதபாணியின் பூசைகளை கவனித்துக் கொள்ளும்படி புலிப்பாணியை நியமித்தார். ஆனால் பிற்காலத்தில் அவரை போகர் சமாதிக்கு மட்டும் பூசை செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டது.

போகர் பழநி சிலையை செய்து முடித்ததும் சீன தேசத்திற்கு சென்றார். அங்கு தமது தவ வலிமைகளை இழந்து விடவே, இந்த புலிப்பாணியார் அவரை தமது முதுகிலேயே சுமந்து வந்து பழநியில் வைத்து அவருக்கு சகல தவ வலிமைகளையும் அளித்தார் என்று கூறப்படுகிறது.

இவர் வைத்தியத்திலும் ஜாலங்கள் செய்வதிலும் போகரை மிஞ்சியவர் என்றும் சொல்லப்பபடுகிறது.



http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Friday, August 17, 2018

விபத்துக்களும் இன்னல்களும் விலகும்

Image may contain: 1 person, smiling, closeup

எதெல்லாம் நடக்கவேண்டுமோ, அதெல்லாம் அதன்வழி நடக்கட்டும். ஆனால், நம்முடைய நல்வாழ்வு பாபாவை பற்றிய சிந்தனையில்தான் இருக்கவேண்டும். அப்படியிருக்க, விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விபத்துக்களும் இன்னல் தரும் நிகழ்ச்சிகளும் விலகும்.! இளகிய மனம் படைத்த சாயி பக்தர்களின் எண்ணங்களைக் கண்டு அவர்களுடைய நம்பிக்கை (பக்தியை) பாராட்டும் வண்ணம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சீரிய அனுபவங்களை அளிக்கிறார். பாபா-வின் திருவாய் முலம் உதிர்ந்த கதைகளை கேட்கவேண்டும். ஆராய்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்ட அவருடைய லீலைகளை அனுபவிக்கவேண்டும். எத்தனை லீலைகளைச் சேகரிக்கமுடியுமோ அத்தனையையும் சேகரித்து மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லவேண்டும். சாயியின் அற்புதமான சரித்திரத்தை பக்தியுடன் கேட்கப்பட்டால், எடுத்துச் சொல்பவர், கேட்பவர்கள், இவர்களுடைய இன்னல்களும், துயரங்களும் ஒழிந்துபோகும்.   


'பட்டினத்தார்' 



Related image
முன்னொருகாலத்தில் சோழ நாட்டு தலைநகரம் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் சிவநேசர், ஞானகமலாம்பிகை என்னும் சிவபக்த தம்பதியர் வசித்து வந்தனர். இவர்களுக்கு சிவனுருளால் ஒரு மகன் பிறந்தார்.  திருவெண்காடர் என்று அழைக்கப்பட்ட இவரும் சிறந்த சிவபக்தர். கடல் கடந்து வாணிபம் செய்யும் பணி செய்து வந்த இவர், தனது 16ம் வயதில் சிவகலை என்பவரை மணந்து கொண்டார். திருமணமாகி பல்லாண்டுகளாக இத்தம்பதியருக்கு குழந்தை இல்லை. திருவெண்காடர் சிவனை வழிபட்டு, புத்திரப்பேறு அருளும்படி வேண்டினார். இதனிடையே சிவசருமர், சுசீலை என்னும் மற்றொரு சிவபக்த தம்பதியினருக்கு சிவனே மகனாக பிறந்தார். குழந்தைக்கு மருதவாணர் என பெயரிட்டு சீரும், சிறப்புமாக வளர்த்தனர். சிவனுக்கு சேவை செய்தே வறுமையில் வாடிய இத்தம்பதியரால், ஒருகட்டத்தில் குழந்தையை சரியாக வளர்க்க முடியவில்லை. திருவெண்காடர், சிவசருமர் தம்பதிக்கு அருள் செய்ய எண்ணம் கொண்டார் சிவன். சிவசருமரின் கனவில் தோன்றிய சிவன், மருதவாணரை திருவெண்காடருக்கு தத்து கொடுத்து, பதிலாக பொருள் பெற்றுக்கொள்ளும்படி கூறினார். அதேசமயம் திருவெண்காடரின் கனவில் தோன்றிய சிவன், மருதவாணரை வளர்க்கும்படி கூறினார். அதன்படி திருவெண்காடர், மருதவாணரை தத்தெடுத்து வளர்த்தார். மருதவாணரும் தந்தையின் தொழிலையே செய்தார். ஒருசமயம் மருதவாணர், கடல் கடந்து வாணிபம் செய்துவிட்டு ஊர் திரும்பினார். தாயாரிடம் ஒரு பெட்டியை மட்டும் கொடுத்த அவர், ஒன்றும் செல்லாமல் வீட்டை விட்டு சென்றுவிட்டார்.  இதனிடையே வெளியே சென்றிருந்த திருவெண்காடர், மகன் சம்பாதித்து வந்திருப்பதை காண பெட்டியைத் திறந்தார். அதில் தவிட்டு உமிகளைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட எரு மட்டும் இருந்தது. கோபம் கொண்ட அவர், எருவை வீசியெறிந்தார். அதற்குள், 
""காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே'' 
என்று எழுதப்பட்ட காகிதத்தைக் கண்டார். திருவெண்காடருக்கு ஏதோ சுரீர் என்று உரைத்தது.
 ""மனிதன் எவ்வளவுதான் சம்பாதித்தாலும் கடைசியில் பயனில்லாத காதற்ற ஊசியைக்கூட கையில் கொண்டு செல்ல முடியாது,''
 என்று உணர்ந்தார். உடன் இல்லற வாழ்க்கையை துறந்த அவர், சிவனை வணங்கி முக்தி கொடுக்கும்படி வேண்டினார். அவருக்கு காட்சி தந்த சிவன், தகுந்த காலத்தில் முக்தி கிடைக்கும் என்றார். 
அதன்பின் சிவத்தல யாத்திரை சென்ற திருவெண்காடர்.  காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் பிறந்தவர் என்பதால், "பட்டினத்தார்' என்றழைக்கப்பட்டார். காசியை ஆட்சி செய்த பத்ரகிரியார் என்னும் மன்னனை தனது சீடனாக ஏற்றுக்கொண்டார். திருவிடைமருதூர் தலத்தில் இருவரும் சிலகாலம் தங்கியிருந்தனர். சிவன் பத்ரகிரியாருக்கு முதலில் காட்சி கொடுத்து முக்தி கொடுத்தார். பட்டினத்தார் தனக்கும் முக்தி வேண்டவே ஒரு கரும்பை கொடுத்து, அதன் நுனி இனிக்கும் இடத்தில் முக்தி தருவதாக கூறினார். அதன்பின் பல தலங்களுக்குச் சென்ற பட்டினத்தார் இத்தலத்திற்கு வந்தபோது நுனிக்கரும்பு இனித்தது.  இங்கிருந்த சிலரை அழைத்த அவர், தன்னை ஒரு பாத்திரத்தால் மூடும்படி கூறினார். அவர்களும் அவ்வாறு செய்யவே, லிங்க வடிவமாக மாறி முக்தி பெற்றார். பிற்காலத்தில் இவ்விடத்தில் கோயில் எழுப்பப்பட்டது.
 'தன்வினை தன்னைச் சுடும்; ஓட்டப்பம் வீட்டைச் சுடும்'.  

 இந்தப் பழமொழிக்குப் பின்னணியாக ஒரு கதை உண்டு.
                  பட்டினத்தார் தம்முடைய மகனாக வந்த மருதவாணர், ஒரு ஓலைமுறியில்
 'காதற்றவூசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே' என்று எழுதி, 
உடன் ஒரு காதற்ற ஊசியையும் வைத்துக் கொடுக்கச் செய்தபின்னர் எல்லாவற்ரையும் விட்டுவிட்டு துறவியாக மாறினார்.                  ஆரம்பத்தில் அவர் அதே ஊரில் இருந்துகொண்டு ம்ண்டபங்களில் தங்கியும் வீடுவீடாகப் பிச்சையெடுத்தும் திரிந்தார். 
                 அந்த ஊரில் தனவணிகர்கள் மிகவும் செல்வாக்காக இருந்தனர்.  
அவர்களிடையே பெரும் வணிகராக பல கப்பல்கள், வணிகச்சாத்துக்கள் ஆகியவற்றுடன் பெரும் செல்வந்தராக விளங்கியவர் பட்டினத்தார். அவர் குபேரனுடைய அவதாரம் என்றும் சொல்வர்.                  
அவர் பிச்சையெடுத்துத் திரிந்தது அவருடைய உறவினர்களுக்கு மிகவும் அவமானமாக இருந்தது.                  
குறிப்பாக அவருடைய தங்கைக்கு அறவே பிடிக்கவில்லை.                
  தங்கையின் வீட்டில் சம்பந்தம் செய்ய வந்தவர்களும்கூட தங்கையின் பிள்ளைக்குத் தாய்மாமனாகிய பட்டினத்தார் பிச்சையெடுப்பதைக் கருத்தில்கொண்டு சம்பந்தத்தையும் தட்டிக் கழித்துவிட்டனர்.
                  ஆகவே பட்டினத்தாரைக் கொன்றுவிட தங்கை திட்டம் போட்டாள்.
                  ஒருநாள், "அண்ணா, உனக்கு மிகவும் பிடித்த அப்பம் சுட்டு வைத்திருக்கிறேன். வந்து சாப்பிட்டுவிட்டுப் போ" என்று வீட்டிற்கு அழைத்தாள்.                  அந்த அப்பத்தில் விஷத்தை கலந்துவிட்டாள்.
                  அப்பத்தைக் கையில் வாங்கிய மாத்திரத்தில் அதில் விஷம் கலந்திருப்பது பட்டினத்தாருக்குத் தெரிந்துவிட்டது.
                  உடனே, "தன் வினைச் சுடும்; ஓட்டப்பம் வீட்டைச் சுடும்" 
என்று சொல்லியவாறு அப்பத்தைத் தங்கையின் வீட்டின் கூரையின்மீது வீசி எறிந்தார்.  
பட்டினத்தார் மரணத்தைச் சுட்டிக் காட்டியது யாக்கை நிலையாமையை இந்து சமய த்த்துவ ஞானிகள் அடிக்கடி கூறி வந்திருப்பது, மனிதனை விரக்தியடையச் செய்வதற்கு அல்ல. வாழ்க்கையில் ஒரு தைரியத்தை உண்டக்குவதற்கே. விட்டுவிடப் போகுதுயிர்; விட்ட வுடனே உடலைச் சுட்டுவிடப் போகின்றார் சுற்றத்தார். என்று பட்டினத்தார் மரணத்தைச் சுட்டிக் காட்டியது, ஒருநாள் மரணம் வரப்போகிறது என்பதை உணர்ந்து அதுவரை வாழ்க்கையை நேர்மையைக நடத்துமாறு செய்வதற்கே. இந்த ஞானம், ஒவ்வொர் சராசரி மனிதனுக்குக் கூட ஒருநாள் வருகிறது. ஏதாவது ஒருசாவு வீட்டுக்குப் போகும்போது “நாமும் சாகத்தான் போகிறோம்” என்ற எண்ணம் வருகிறது. அதையே மயான வைராக்கியம்’ என்பார்கள். “காயமே இது பொய்யடா, காற்றடைத்த பையடா” என்றுபாடியவர், இறைவன் படைத்த உடலை அவமானப் படுத்துவதற்காகப்பாடவில்லை. ‘பொய்யான இந்தக் காயத்தைக் காப்பாற்ற, நீ பொய் சொல்லாதே. நீ திருடாதே, பிறரை ஏமாற்றாதே. என்று எச்சரிப்பதற்கப் பாடினார். இந்த உயிர் இறைவன் கொடுத்த கடன். இந்த உடல் இலவசமாக்க் கொடுத்த பரிசு. தலை வழுக்கை விழுவதோ, ரோம்ம் நரைப்பதோ, பல் விழுவதோ இறைவன் நமக்குப் போடும் ஞாபக்க் கடிதம். ‘நீ கையெழுத்துப்போட்ட பாத்திரம் காலாவதி யாகிப் போகிறது. கடனைக் கட்டுவதற்குத்தயாராகிக் கொள். உன் உயிரை நான் ஜப்தி செய்யப்போகிறேன். -என்று இறைவன் நம்மை எச்சரிக்கிறான்.

 உயிரை ஜப்தி செய்வதற்காக, அமீனா எப்போதும் வாசலில் நிற்கிறான் என்பதை, நமது சித்தர்களும், ஞானிகளும் சுட்டிக் காட்டினார்கள். அந்த அமீனாவுக்கு யமன் என்றும், கூற்றுவன் என்றும் பெயர் கொடுத்தார்கள். உடலின் நிலையாமையை மனிதன் உணர்ந்து கொண்டிருந்தால், கூடுமானவரை அவன் மனத்தில், நாணயம், நேர்மை, இரக்கம், கருணை எல்லாம் வளர்ந்து விடுகின்றன. சாவதற்குள் வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை வருகிறது. துன்பங்களை அலட்சியப்படுத்தும் சக்தி வருகிறது. அல்லது சாவதற்குள் நன்றாக உழைத்துக் குடும்பத்திற்கு வரு வழி செய்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வருகிறது. யாக்கை நிலையாமையை மறந்தவர்கள், எப்படி யாவது சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று அலைந்து, சம்பாதித்த பணத்தைத்தாங்கள் அனுபவிக்காமலே மாண்டு போகிறார்கள். மரணத்தின் மகத்தான சக்தியை மரணம் வரு முன்பே மனிதனை அறிந்துகொள்ளச்செய்வது, இந்து சமய வாதிகளின் நோக்கங்களில் ஒன்றாகும். எதையும் அளவோடும் நியாயமாகவும் பகிர்ந்து அனுபவிக்கும் உணர்ச்சிக்கு இது அடித்தளம். 
ஆவியோடு காயம் அழிந்தாலும் மேதினியில் 
பாவிஎன்று நாம்ம், படையாதே! -மேவியசீர் 
வித்தாரமும் கடம்பும் வேண்டா மடநெஞ்சே! 
செத்தாரைப் போலத் திரி! இப்பிறப்பை நம்பி இருப்பாரோ? நெஞ்சகமே! 
வைப்பிருக்க வாயில் மனைஇருக்கச் - சொப்பனம்போல் 
விக்கிப்பற் கிட்டக்கண் மெத்தப்பஞ் சிட்டு 
அப்பைக் க்கிச் செத்துக் கொட்டக் கண்டு! 
ஒன்பதுவாய்த் தோல்பைக்கு ஒருநாளப் போலவே 
அன்புவைத்து நெஞ்சே அலைந்தாயே! - வன் 
கழுக்கள் த்த்தித்தத் திச்செட்டை தட்டிக்கட் டிப்பிட்டுக் 
கத்திக்குத் தித்தின்னக் கண்டு! முதற்சங்கு அமுதூட்டும், 
மெய்குழலார் ஆசை நடுச்சங்கம் நல்விலங்கு 
பூட்டும் - கடைச்சங்கம் ஆம்போ ததுஊதும், அம்மட்டோ? 
இம்மட்டோ? நாம்பூமி வாழ்ந்த நலம்! 
எத்தனைநாள் கூடி எடுத்த சரீரம் இவை! 
அத்தனையும் மண்தின்ப தல்லவோ - வித்தகனார் 
காலைப் படித்து மெள்ளக் கங்குல்பகல் அற்றடித்தே 
மேலைக் குடியிருப்போ மே? இருப்பதுபொய் 
போவது மெய் என்றெண்ணி நெஞ்சே! 
ஒருத்தருகும் தீங்கினை யுன்னாதே- பருத்ததொந்தி 
நம்மதென்று நாமிருப்ப நாய்நரிகள் பேயக்கழுகு 
தம்மதென்று தாமிருக்கும் தான்! -
இவை பட்டினத்தார் பாடல்கள். காயம் நிலையாமையைப் பற்றிப் பாடிய பட்டினத்தார் வாழ்க்கையில் விரக்தியடைந்த நிலையில் தான் பாடினார் என்றாலும், அந்தச் சிந்தனை வந்த பிறகுதான், அவருக்கு அமைதி வந்தது என்பதை, அவரது வாழ்க்கையிலிருந்து காணுகிறோம். “செத்தாரைப் போலே திரி” என்று அவர் சொன்னது பற்றில்லாமல் வாழச் சொன்னதாகும். அதே நேரத்தில், ஆவியும் காயமும் அழிவதென்றாலும், பாவி என்ற பெயரைப்படைக்கக்கூடாது என்று அவர் கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. 
                                                    வாழ்க்கைகு மூன்று சங்குகள் என்கிறார் பட்டினத்தார். முதல் சங்கு பாலூட்டுகிறது, குழந்தையாக இருக்கும்போது. இரண்டாவது சங்கு திருமணத்தின்போது ஊதப்படுகிறது. மூன்றாவது சங்கு மரணத்திற்குப்பிறகு ஊதப்படுகிறது. அதிலும் வார்த்தைகளோடு அழகாக விளையாடுகிளார் பட்டினத்தார். சங்கம் என்ற வார்த்தை சங்கையும் குறிக்கும், சங்கம்ம் ஆவதையும் குறிக்கும். ‘முதற்சங்கம் அமுதூட்டும்’ என்பது, சங்கு பால்கொடுப்பதைக் குறிக்கிறது. ‘மொய்குழலார் ஆசை நடுச்சங்கம்’ என்பது, ஆண் பெண் உறவு நடுவிலே சங்கம்மாதைக்குறிக்கிறது. ‘கடைச்சங்கம்’ என்பது கடைசியில் மரணத்தில் சங்கம்மாதைக் குறிக்கிறது. “இவ்வளவுதான் நாம் பூமியில் வாழ்ந்த வாழ்க்கை” என்கிறார் பட்டினத்தார். ‘இந்த உடல் நமக்கே சொந்தம்’ என்று நாமிருக்கிறோம். ‘நாயும், நரியும், பேயும், கழுகும், தாம் ஒரு நாள் இதை   உண்ணப்போகிறோம்’ என்று காத்துக்கொண்டிருக்கின்றனவாம்! நிலையாத இந்த உடம்பின் மீது எவ்வளவு மோகம்ந எவ்வளவு வருணனைகள்! இந்து உடம்பும் அழகும் பொய்யென்று நினைப்பதில் என்ன லாபம் என்று நீங்கள் கேட்க்க் கூடும்? அளவுக்கு மிஞ்சிய பற்று அடிபட்டுப் போவது, முதல் லாபம். கடற்பாம்பின் கால்கள் போல் ஆசைகள் திசைதோறும் பரவாமல், கிடைத்த வரைக்கும் நிம்மதி என்று வருவது, இரண்டாவது லாபம். அதனால்தான் இந்துக்கள், பிற மத்த்தவரைப் போல், இறந்தவர் உடலைப் புதைப்பதில்லை; எரித்து விடுகிறார்கள். 
                                                     இந்த உடம்புகளை தவணை முடிந்துவிட்டது; அது சாம்பலாகி விடுவதுதான்நியாயம். அதைப் புதைத்து வைத்து, இன்னும் அது இருப்பது போன்று பிரமையை உண்டாக்கக்கூடாது என்று இந்துக்கள் கருதினார்கள். புதைக்கப்பட உடலுக்கு, அது புதைக்கப்பட்ட இடம் சொந்தமாகி விடுகிறது. எரிக்கப்பட்ட உடலுக்கு, எது சொந்தம்? “காதற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே” என்றார்கள். இறந்த உடலுக்கு, ஏன் ஆறடி நிலத்தைச் சொந்தமாக்க வேண்டும்? அது சாம்பலாகிக் கரைந்து போவதுதான் முறை என்று நம்பினார்கள். தங்களைத் தாங்களே சரிபார்த்துக்கொள்ள நமது த்த்துவ ஞானிகள் வற்புறுத்திய நிலையே யாக்கை நிலையாமை. “அமீனா வாசலில் நிற்கிறான்.” “இறைவனிடம் வாங்கிய கடனைத் திருப்பிக் கட்டத் தயாராக இருங்கள்”

  

http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Thursday, August 16, 2018

பாபாவின் சமத்காரங்கள்

Image may contain: 1 person, sitting and indoor


அதிசயங்கள் என கருதப்படும் சமத்காரங்களை நிகழ்த்தக் கூடிய அமானுஷ்யமான ஒரு சக்தி பாபாவிடம் ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே இருந்ததாக காணப்பட்டது.

இம்மாதிரி அதிசயங்கள் இயற்கை நியதிகளை மீறி நடப்பவையாக கூறப்படுமானால்,   அதிசயங்கள் எதுவுமே நிகழவில்லை என்றும், மீறப்படுவதாக கூறப்படும் இயற்கை விதிகள் மாற்றப்பட முடியாத விதிகள் எனவும் கூறலாம்.   நாமறிந்த இயற்கை நியதிகளுக்கு உட்படாத அமானுஷ்யமான சக்திகளின் அசாதாரணமான நிகழ்ச்சிகளாக இந்த சமத்காரங்களை விளக்கலாம்.

இம்மாதிரி சமத்காரங்களை ஆரம்பத்தில் சிலவற்றையும்,  பிற்காலத்தில் பலவற்றையும் பாபா நிகழ்த்தினார்.   பாபாவால் நிகழ்த்தப்பட்ட இந்த சமத்காரங்களின் மூலம் வெளிப்பட்ட அமானுஷ்ய சக்திகள்  பூத பிசாசங்கள்,  உச்சாடனங்கள்,  மந்திர ஜபங்கள் போன்றவற்றால் கிட்டியவை அல்ல.  அவரது குரு தெய்வமான வெங்கூசா மீது இடையறாது தொடர்ந்து அவர் செய்த தியானத்தின் பலனாக சுலபமாக சக்திகள் அவரை வந்தடைந்தன.

தமது சக்திகளை பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ள பாபா ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை.  ஆனால்,  ஒரு சமயம் அவருக்கு தமது சக்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

மசூதியிலிருந்த விளக்குகளை ஏற்றத் தேவையான எண்ணையை இலவசமாக வழங்கி வந்த கிராமவாசிகள் சிலர் ஒரு தினம் பாபாவை ஒரு பித்துக்குளி பக்கீராகக் கருதி எண்ணெய் தராமல் உதாசீனம் செய்தனர்.

அதன்பின் பாபா விளக்குகளில் வெறும் தண்ணீரை ஊற்றி நிரப்பி,  அவற்றில் திரிகளை இட்டு அந்நீரைக் கொண்டே இரவு முழுவதும் தீபங்களை ஒளிவீசச் செய்தார்.  விரைவிலேயே  தண்ணீரைக் கொண்டே தீபங்களை எரியச் செய்தது பாபாவின் சக்திகளுள் மிகச் சாதாரணமான ஒன்று என்பதை உலகம் கண்டுகொண்டது.

                                    

                           அகத்தியர்

  

பெயர் : அகத்தியர் (அ) அகஸ்தியர் (அ) குடமுனி (அ) கும்பயோகி (அ) கும்பமுனி (அ) பொதிகைமுனிபிறந்த மாதம் : மார்கழிபிறந்த நட்சத்திரம் : ஆயில்யம்

குரு : சிவன்
சீடர்கள் : போகர், மச்சமுனி
மனைவி : லோப முத்திரை (விதர்ப நாட்டு மன்னனின் மகள்)
மகன் : இத்மலாகன் (அ) சங்கரன்
சமாதி : அனந்தசயனம் (திருவனந்தபுரம்), கும்பகோணத்தில் உள்ள கும்பேசுவரர் கோவில் என்றும் கூறுவார்.
வாழ்நாள் : 4 யுகம் 48 நாட்கள்
தமிழ் தந்த அகத்தியர்….

               தமிழுலகில் நன்கு அறிமுகமான பெயர் அகத்தியர். இவர் பொதிகையில் தவம் செய்ததால் “பொதிகைமுனி” என்றும், கும்பத்தில் பாய்ந்ததால் “கும்பமுனி” என்றும், அகத்தினுள்ளே ஈசனைக் கண்டதால் ‘அகத்தியர்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இவர் பற்றித் தமிழிலும், வடமொழியிலும் புராணக் கதைகள் பல உள்ளன. இவர் பேராற்றல் கொண்ட முனிவராகவும், இலக்கியம், இலக்கணம், இசை, கூத்து, மருத்துவம், சோதிடம் உளவியல் முதலான பல்கலை வல்லுநராகவும் கருதப்படுகின்றார். இவர் பெயரால் பல மருத்துவ நூல்களும், சோதிட சாத்திரங்களும் உள்ளன. இவர் முருகக் கடவுளின் ஆணைப்படி முத்தமிழுக்கு இலக்கணமாக இயற்றியது அகத்தியம் என்பர். இதனைப் பேரகத்தியம் என்றும் கூறுவர். இதில் 12000 சூத்திரங்கள் இருந்தன என்பர். சித்த மருத்துவ முறைகளை வழங்கிய முனிவர் என்றும் அகத்திய முனிவர் குறிப்பிடப்படுகிறார்              வடக்கே இமயமலையும் தெற்கே பொதிகை மலையும் இவருக்கு ஒன்றே. தமிழும், மருத்துவமும், ஜோதிடமும், இறைபக்தியும் இவரிடம் இருந்து மணம் பரப்பின.              பதினென் சித்தர்களில் மிக பிரபலமானவர் என்றால் அது அகத்தியர் தான். தெய்வங்களுடனும், மன்னர்களுடனும் தொடர்பு படுத்தி அறியப்படும் சித்தர் இவர். சித்த வைத்தியத்தின் பிதாமகர்களில் இவர் முதன்மையானவர்.             தமிழகத்தில் உலா வந்த மாபெரும் சித்தரான இவர், பழந்தமிழ் பாடல்களிலும் சரி,தேவாரம் முதலான பக்தி இலக்கியங்களிலும், வேதங்களிலும் சரி, இவர் பற்றிய பல குறிப்புக்கள் காணக் கிடைக்கின்றன. வேதகாலத்து சப்த ரிஷிகளில் ஒருவராக போற்றப்படும் அகத்தியர் குறித்து எண்ணற்ற செவிவழி கதைகளும் கூறப்படுகின்றன. இல்லறத்தில் துறவறத்தை கடைப்பிடித்தவர் அகத்தியர். இவர் எழுதிய சமரச ஞானம் என்ற நூலில் உடம்பில் உள்ள முக்கிய நரம்பு முடிச்சுக்கள் பற்றி மிகத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.              அகத்தியரின் தோற்றம் பற்றி பல விதமாகக் கூறப்படுகிறது.இந்திரனின் சாபத்திற்கு ஆளாகிய ஊர்வசி பூலோகத்திற்கு வந்த சமயம் அவள் அழகில் மயங்கி மித்ரர் என்பவரும், வருணர் என்பவரும் காதல் வயப்பட்டனர். இதன் காரணமாக மிர்திரர் குடத்திலிட்ட வீரியத்திலிருந்து அகத்தியரும், வருணன் தண்ணீரிலிட்ட வீரியத்திலிருந்து வசிஷ்டரும் அவதரித்தனர் என்றும், குடத்திலிருந்து தோன்றியமையால் அகத்தியர் குடமுனி, கும்பயோகி என்னும் பெயர்களைப் பெற்றார் என்றும் பலவாரான கருத்துகள் நிலவுகின்றன. முருகேசன். சி. எஸ். 2002, பக்கம் : 128              தாரகன் முதலிய அரக்கர்கள் உலகை வருத்த, அவர்களை அழிக்க இந்திரன், வாயு, அக்கினி ஆகியோர் பூமிக்கு வந்தனர். இவர்களைக் கண்ட அசுரர்கள் கடலுக்குள் ஒளிந்தார்கள். இந்திரனின் யோசனைப்படி அக்கினி வாயுவுடன் கூடி பூமியில் விழுந்து அகத்தியராய் அவதரித்து, சமுத்திர நீர் முழுவதையும் குடித்து விட, இந்திரன் அசுரர்களை அழித்தார். அதன்பின் நீரை மீண்டும் கடலுள் விடுவித்தார் அகத்தியர். அகத்தியர் நீரின் மேல் படுத்தபடியே பன்னிரெண்டாண்டுகள் கடுந்தவமியற்றி அரிய சக்திகளை பெற்றவர்.              கைலையில் நடந்த சிவபெருமான் – பார்வதி திருமணத்தின் போது, முப்பது முக்கோடி தேவர்கள், நாற்பத்தெட்டாயிரம் ரிஷிகள் என பலரும் வருகையில், பாரம் தாங்காமல் பூமி சாய்ந்து வடதிசை தாழ்ந்து தெந்திசை உயர்ந்தது. அதனால் அகத்தியரை தென் திசைக்கு செல்லுமாறு சிவபெருமான் கட்டளையிட்டார். அவ்வாறு செல்லும் பொழுது மேருமலைக்கு செல்ல வழிவிடாமல் நின்ற விந்தியமலை, அகத்தியரைக் கண்டதும் பணிந்து தாழ்ந்து நின்றது. தான் தென் திசை சென்று வரும் வரையில் பணிந்து இருப்பாயாக என்று கூறிச் சென்ற அகத்தியர் மீண்டும் வடதிசை செல்லாததால் விந்திய மலையும் உயரவில்லை. கமலக்கண்ணன், பா 1993, பக்கம் 10              ராமபிரானுக்கு சிவகீதையை போதித்துள்ளார் அகத்தியர். சுவேதன் என்பவன் பிணந்தின்னுமாறு பெற்றிருந்த சாபத்தை போக்கினார். தமக்கு வழிபாடு செய்யாது யோகத்தில் அமர்ந்திருந்த இந்திரத்துய்மன் என்பவனை யானையாகுமாறு சபித்தார். அகத்தியர் தம் முன்னோர்களுக்காக விதர்ப்ப நாட்டை அடைந்து, அவ்வரசன் மகள் உலோபமுத்திரையை மணந்து தென்புலத்தார் கடனை தீர்த்தார். தென் திசைக்கு வந்த அகத்தியர் பொதிகை மலையில் தங்கி முருகக் கடவுளின் ஆணைப்படி “அகத்தியம்” என்னும் நூலை இயற்றினார். அகத்தியர் இந்திரன் சபைக்கு சென்றபோது இந்திரன் ஊர்வசியை நடனமாட செய்தான். ஊர்வசி இந்திரன் மகன் சயந்தனிடம் கொண்ட காதலால் தன்னிலை மறந்தாள். அதனால் அகத்தியர் சயந்தனையும் ஊர்வசியையும் பூமியில் பிறக்கும்படி சபித்தார்.              வாதாபி, வில்வளவன் என்னும் அரக்கர் இருவரில் வில்வளவன் வேதியர் உருக்கொண்டு வழியில் செல்லும் வேதியர், முனிவர் முதலானோரை விருந்திற்கு அழைத்து வாதாபியைக் ஆட்டுக் கறியாக சமைத்து விருந்து படைத்து வாதாபியை திரும்ப அழைக்க; அவன் அவர்கள் வயிற்றைக் கிழித்து வெளியே வருவதால் அவர்கள் இறந்து போவார்கள். முனிவர்கள் இதனை அகத்தியரிடம் முறையிட்டனர். அகத்தியர் அவர்களிடம் விருந்து உண்ண சென்றார். வில்வளவன் உணவு படைத்துவிட்டு அகத்தியர் வயிற்றிலிருக்கும் வாதாபியை கூப்பிட அகத்தியர் “வாதாபே ஜீர்ணோ பவ” என்று வயிற்றைத் தடவ வாதாபி இறந்தான். நிலமையை அறிந்த வில்வளவன் அகத்தியரிடம் மன்னிப்பு கோரினான். முருகேசன். சி. எஸ். 2002, பக்கம் : 131              சிவ பூசை செய்வதற்காக கமண்டலத்தில் அகத்தியர் கொண்டு வந்த கங்கை நீரை விநாயகர் ‘காக உரு’ கொண்டு சாய்த்துவிட கமண்டலத்திலிருந்து வழிந்து ஓடிய நீரே காவிரி ஆறு ஆனது. இலங்கை மன்னர் இராவணனை தம் இசை திறத்தால் வென்றார் அகத்தியர். தூங்கெயிலெறிந்த தொடித்தோட் செம்பியன் காலத்தில் காவிரி பூம்பட்டிணத்தில் இந்திர விழாவை எடுப்பித்தார். புதுச்சேரிக்கு அருகிலுள்ள ‘உழவர் கரை’யில் ஆசிரமம் அமைத்து வேதபுரி பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழை போதித்தார். எனவே அவர் தங்கியிருந்த பகுதி ‘அகத்தீஸ்வரம்’ என்று அழைக்கப்பட்டு அங்கு பெரிய சிவாலயம் கட்டப்பட்டது. அதனை அகத்தீஸ்வரமுடையார் ஆலயம் என்றும் கூறுகின்றனர். சித்தராய் விளங்கிய அகத்தியரை பற்றிய அகத்தியர் காவியம் பன்னிரெண்டாயிரம் வாயிலாக சில கருத்துக்களை மட்டுமே தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அகத்தியர் அனந்தசயனம் என்ற திருவனந்தபுரத்தில் சமாதியடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஒரு சிலர் அவர் கும்பகோணத்தில் உள்ள கும்பேசுவரர் கோவிலில் சமாதி கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகின்றனர். அகத்தியர் தென்நாடு வந்த வரலாற்றை ஆய்வியல் நோக்கில் திரு.N. கந்தசாமி பிள்ளையின் சித்த மருத்துவ வரலாறு நூலில் காணலாம். அகத்திய மாமுனி சித்த வைத்தியத்திற்கு செய்த பணி அளவிடற்கரியது. பல நோய்களுக்கும் மருத்துவ சந்தேகங்களுக்கும் சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெளிவாக விளக்கம் கொடுத்துள்ளார். அகத்தியர் பெயரில் வெளியாகியுள்ள சமரச நிலை ஞானம் என்னும் நூலில் உடம்பில் உள்ள முக்கியமான நரம்பு முடிச்சுகள் பற்றிய விளக்கம் காணப்படுகிறது. அகத்தியர் ஐந்து சாஸ்திரங்கள் என்னும் நூலில், பதினெட்டு வகையான மனநோய் பற்றியும் அதற்குரிய மருத்துவம் பற்றியும் விளக்கப்பட்டிருக்கின்றன.


http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Wednesday, August 15, 2018

பரிபூரணமாக சரணாகதி

Image may contain: 1 person, smiling, closeup

ஸத்குருவினுடைய மஹிமையை வர்ணிக்க முயன்று வேதசாஸ்திரங்கள் மௌனமாகிவிட்டன. யுக்தியும் வாதமும் இங்கே செல்லுபடியாகா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

ஸத்குருவே !  உமக்கு எதையுமே உபமானமாகக் காட்ட இயலாது; ஏனெனில், உம்முடைய இயற்கையான குணத்தினால், எந்தப் பொருள் உபமானமாகக் காட்டப்படுகிறதோ அதில்  நீர் ஏற்கெனவே உறைந்திருக்கிறீர். எப்பொருளின்மீது கண்பார்வை விழுந்தாலும், அது நீர் எடுத்துக்கொண்ட ஓர் உருவமே ஆகும்.

பிரம்மத்தின் (முழுமுதற்பொருள்) அருள் குருரூபமாக மட்டுமே வருகிறது. ஸத்குருவின் அனுக்கிரஹமின்றி பிரம்மத்தை அறிய முடியாது. குருவினுடைய பாதகமலங்களில் ஐந்து பிராணன்களையும் பரிபூரணமாக சரணாகதி செய்துவிட வேண்டும்.





                            போகர் சித்தர்.


பழனி முருகன் கோவிலில் உள்ள முருகன் சிலை நவ பாசானத்தால் ஆனது என்று நமக்கெல்லாம் தெரியும், ஆனால் அந்த சிலை யாரால் செய்யப்பட்டது என்பது தெரியாது. சதுரகிரி தலப்புராண நூலில் கூறப்பட்டுள்ள வரலாற்றை படித்துப் பார்த்தால் முருகன்சிலை போகர் என்ற சித்தரால் உருவாக்கப்பட்டது என்பது தெரிகிறது. சித்தர் போகர், இறந்தவர்களை பிழைக்க வைக்கும் சஞ்சீவினி மந்திரம் அறிந்தவர்.  உலோகங்களை ரசவாதத்தினால் பொன்னாக்கும் வித்தை அறிந்தவர், திருசெங்கோட்டில் உள்ள அர்த்தநாரீஸ்வர் நவபாசானத்தால் உருவாக்கியவர் போகரே.

 அவருடைய பூர்வீகம் சீன நாடு. தாய் தந்தையர் சலவைத் தொழிலாளிகள் என்றும் வரலாற்றில் காணலாம். எதனால் அப்படி குறிப்பிட்டு  இருக்கிறார்கள் என்றால் அவர் எழுதியுள்ள தமிழ் மொழியில் எழுதியிருப்பதை விட சீன மொழியில் எழுதி இருப்பது அதிகம், போகர் எப்படி சித்தர் ஆனார் என்பதைப் பார்ப்போம். மேருமலையில் சுற்றி போகர் வந்து கொண்டு இருந்தபோது ஒன்பது சித்தர்கள் ஐயக்கியமாகி இருந்த இடம் கண்ணில் பட்டது, அவர் மனதில் ஏதோ தோன்ற அந்த சமாதிகளின் முன்பு அன்ன ஆகாரமின்றி அமர்ந்து மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி தவம் இருந்தார், சில காலம் கழித்து சமாதியில் இருந்து 9 சித்தர்களும் அவருக்கு தரிசனம் கொடுத்து இறந்தவர்களை பிழைக்க வைக்கும் காயகல்ப முறையை உபதேசம் செய்தார்கள். இந்த சஞ்சீவி மந்திரத்தை யாரால் மக்களுக்கு நன்மை கிடைக்குமோ அவர்களுக்கு மட்டுமே உபதேசம் செய் என்று கூறி மீண்டும் சமாதியில் ஐயக்கிமாகிவிட்டார்கள். பின் போகர் அங்கிருந்து கிளம்பி சிவலிங்கம் உள்ள தலங்களை தரிசித்து வந்துகொண்டிருந்தார்.

அடர்ந்த காட்டை கடந்து வரும்போது ஒரு புற்று கண்ணில் பட்டது புற்றின் அருகே சென்றபோது மூச்சுக் காற்று வருவதை உணர்ந்தார். புற்றின் முன்னே ஏன், எதற்கு என்று அறியாமலேயே மனத்தின் கட்டளைப்படி தியானத்தில் அமர்ந்தார். பல நாட்கள் தியான நிலையிலேயே அமர்ந்து இருந்தார். ஒருநாள் காலை பொழுதில் புற்றை உடைத்துக் கொண்டு ஒரு முனிவர் வந்து போகரின் தியானத்தை கலைத்தார். கண்களை கூசச் செய்யும் பிரகாசமான முகத்தையுடைய அந்த முனிவரைப் பார்த்ததும் போகர் வணங்கினார். அந்த முனிவர் ” போகரே உன்னால் மக்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்” என்று கூறி அருகே இருந்த மரத்தை காட்டி மரத்திலுள்ள பழங்கள் பழுத்து குலுங்கி இருந்த நிலையைக் காட்டி அந்த பழத்தை சாப்பிட்டால் பசி என்பதே அணுகாது. நீ செய்யும் தவத்திற்கு பெரும்துணையாக இருக்கும் என்று கூறி பேசும்சிலை ஒன்றையும் கொடுத்து விட்டு மீண்டும் புற்றில் அமர்ந்து தியானத்தில் அமர்ந்தார்.

சிலையை கையில் வாங்கிக் கொண்ட போகர் அருகிலுள்ள முனிவர் காட்டிய மரத்தின் பழங்களை எடுத்து சாப்பிட்டார். மனம் மட்டுமல்ல, உடலும் இளமையாக மாறியது. கையில் இருந்த சிலை, இளமையான மாற்ற வைத்த பழத்தின் ரகசியத்தையும், மற்றும பல மூலிகைகளின் ரகசியத்தையும் கூறியது, ஆச்சிரயத்தில் ஆழ்ந்த போகர், சிலையை தரையில் வைத்து விட்டு அருகே அமர்ந்தார், அந்த இடத்தில் பள்ளம் ஏற்பட்டு பள்ளத்தில் அந்த சிலை மறைந்தது. சிவன் சித்தத்தை தெளியவைத்தார், என்று நினைத்துக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். அவர் பெரிய சித்தர் என்பதை அறியாமல் எதிரில் வந்த அந்தனர்கள் சிலர் போகரின்கோலத்தைக் கண்டு ஏளனம் செய்தனர், போகரோ அவர்களின் ஏழ்மையை போக்க எண்ணினார், ஞானத்தை உபதேசிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார், உடனே சற்று தூரத்தில் ஒரு பூனை ஒன்று கண்ணில் பட்டது, பூனை அருகே அமர்ந்து வேதத்தை அதன் காதில் ஓதி, பேசும் திறனை கொடுத்தார்.

பூனை வேத மந்திரங்களை வீதியில் அமர்ந்து கூறத் தொடங்கியது. இதைப் பார்த்த அந்தணர்கள் போகர் பித்தனல்ல. சித்தர் என்பதை புரிந்து கொண்டு எங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று கூறி அவர்கள் போகரை தங்கள் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர், அவருக்கு அன்னமிட்டு மகிழ்வித்தனர். மனதில் சந்தோசத்துடன் அவர்கள் வீடுகளில் இருந்த உலோக பொருட்களை ரசவாதத்தினால் தங்கமாக மாற்றினார், அந்தணர்கள் சித்தரின் திறன் கண்டு அதிசயத்தினர். வேதங்களை உபதேசித்து எல்லோரையும் மேன்மையுறச் செய்தார். பழனிமலையில் தவம் செய்யும் போது முருகப் பெருமான் அவருக்கு காட்சி கொடுத்து என்னை விக்ரமாக செய்து இந்த இடத்தில் பிரதிஸ்டை செய் என்று கூறி மறைந்தார். அதன் படி நவபாசானம் என்ற ஒன்பது வித மூலிகை கலவையால் முருகனின் மூல விக்ரகத்தை பிரதிஷ்டை செய்தார். அதன் பின் பழனி மலையிலேயே வாழ்ந்த சித்தர் அங்கேயே ஜீவ சமாதி ஆனார். இன்றும பழனிமலையில் உள்ள கோவிலின் உட்பிரகாரத்தின்தென்மேற்கு மூலையில் சித்தர் போகரின் ஜீவசமாதி உள்ளது. நவக்கிரகங்களில் செவ்வாய் பகவானின்ஆதிக்கம் நிரம்ப பெற்றவர் சித்தர் போகர், செவ்வாய் தோசம் உள்ளவர்கள் செவ்வாய் கிழமைகளில் இவரை வழிபட்டால் செவ்வாய் தோசம் நீங்கி நல்அருள் பெறுவர். திருமுறைகளில் வாழ்வியல் இந்த உடம்பும் உலக வாழ்வும் நிலையில்லாதன என்பதை யாவரும் அறிவோம். பலப்பல நூல்களும் இதைச் சொல்கின்றன. பத்தாவது தமிழ்வேதமாகிய திருமந்திரமும் யாக்கை நிலையாமையைப் பற்றி கூறுகின்றது,
ஊரெலாங் கூடி ஒலிக்க அழுதிட்டுப் பேரினை நீக்கி பிணமென்று பேரிட்டு சூரையங் காட்டிடைக் கொண்டு போய்ச் சுட்டிட்டு நீரினில் மூழ்கி நினைப் பொழிந்தார்களே. திருமந்திரம் நிலையில்லா இந்த உடம்பையும் உலகையும் இறைவர் நமக்கு அளித்துள்ளார் என்றால், அதில் ஒரு நோக்கம் கட்டாயம் இருக்கும், இறைவருடைய செயல் நமக்கு எப்பொழுதும் நன்மையையே அளிக்கும், நிலையில்லா இந்த உடம்பையும் உலகையும்பயன்படுத்தி நிலையான புண்ணியங்களை பெற்றிட வேண்டும். புண்ணியத்தின் பயனாக ஆன்மாக்கள் மேல் நிலை அடையும், இன்று கொல் அன்று கொல் என்றுகொல் என்னாது பின்றையே நின்றது கூற்றம் என்று எண்ணி ஒருவுமின் தீயவை ஒல்லும் வகையால் மருவுமின் மாண்டார் அறம். இறப்பு இன்றுவரும் நாளைவரும் என்று எண்ணி இருக்க வேண்டாம், எமன் பின்புறத்திலேயே நின்று கொண்டிருக்கின்றார், என்று நினைத்துத் தீய செயல்களை விட்டு விலக வேண்டும், அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்ப மாண்புடைய சான்றோர் போற்றிய தருமங்களை செய்ய வேண்டும். குந்தி நடந்து குனிந்தொருகை கோலூன்றி நொந்து இருமி ஏங்கி நுரைத் தேறி – வந்துந்தி ஐயாறு வாயாறு பாயாமுன் நெஞ்சமே ஐயாறு வாயால் அழை. ஐடிகள் காடவர்கோன் திருமுறை 11

கோழை (சளி) தொண்டையில் மிகுதியாகி அடைத்து வாய்வழியே வந்து உயிர் உடலைவிட்டு பிரிவதன் முன் திருவையாற்றில் எழுந்தருளியுள்ள சிவபொருமானாரை வழிபட்டு சிவபுண்ணியத்தை பெருக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் நாயனார், நிலையில்லா

இந்த உடலைப் பெற்ற நாம்வாழும்வழி:

எப்போதும் புண்ணியங்களையே செய்தல்வேண்டும்

பாவங்களை செய்யாமலிருக்க வேண்டும்

நல்லவர்களுடன் மட்டுமே சேர வேண்டும்

நல்லவர் அல்லாதவர்களுடன்ஒருபோதும் சேரக்கூடாது

அகந்தை இன்றி இருக்க வேண்டும்

ஆடம்பரமின்றி இருத்தல் வேண்டும்

இரவில் சுற்றுவதும் பகலில் தூங்குவதும் கூடாது

ஐம்புலங்களையும் கட்டுபாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்

அதிக உணவு உட்கொள்ளல் உண்ணாமல் இருத்தல் கூடாது

கொலை,களவு கெட்ட பழக்கவழக்கங்கள் செய்யாதிருக்க வேண்டும்

தற்புகழ்ச்சி கூடாது பிறரை நிந்தித்தல் கூடாது

கிடைத்ததைக் கொண்டு மன நிறைவுடன் வாழ வேண்டும்

தமிழ் வேதங்கள் அன்றாடம் ஓதுதல் வேண்டும்

பிறருக்கு நன்மை தரக்கூடியதையே செய்தல் , பேசுதல் வேண்டும்

எந்த உயிருக்கும் தீமை செய்யாதிருக்க வேண்டும்

எல்லோரிடமும் எளிமையாக பழகுதல் வேண்டும்

இனிமையாக பேச வேண்டும்

உண்மையையே பேச வேண்டும்

ஏழைகளுக்கு உதவ வேண்டும்

வரும் துன்பங்களை நம் வினையால் வந்தவை என்று தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும்

பிறரிடம் உள்ள நல்லனவற்றை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும்

யாரைக் கண்டும் பொறாமைப் படாமலிருக்க வேண்டும்

பிறருக்கு தானம் கொடுக்கும் பொழுது , கர்வம் இல்லாமல் கொடுக்க வேண்டும்

அன்னையை தெய்வமாக போற்ற வேண்டும், தந்தைத் தெய்வமாக போற்ற வேண்டும்

குருஅல்லது ஆசிரியரை தெய்வமாக போற்ற வேண்டும்

வீட்டிற்கு வரும் புதியவரை (எளியவர்) தெய்வமாக போற்ற வேண்டும்

சிவ நாமத்தை( சிவாயநம) எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்

ஆவை அனைத்தும் தமிழ் வேதங்களில் ஆங்காங்கே கூறப்படும் கருத்துக்கள்

அழியும் இவ்வுடம்பைக் கொண்டு அழியாத -உடன் வரும் புண்ணியங்களைச் செய்து

பலப்பல நன்மைகளையும் இனி பிறா நிலையும் வீடு பேறும் அடையலாம்.

சிந்தனைக்கு சில

பிற உயிர்கட்குத் தீமை செய்வது என்பது நமக்கு நாமே செய்து கொள்ளும் தீமையாகும்

நம்முடைய விதியை நிர்ணயிப்பது நம்முடைய செயல்களே ஆகும்

அறிவுடையவன்தீய செயல்களிலிருந்து விலகுவான்.

நம்வீட்டில் அயலர், ஆதரவு அற்றவர், ஏழை உறவினர், இப்படி யாராவது உணவு உண்டு பசியாற வேண்டும். இதனால் நாம் அடையும் நன்மைகள் பலவாகும். கூட்டு வழிபாடு என்பது, அன்றாடம் நீராடுவது போன்றதாகும், இதயத்தில் தூய்மை இல்லாதவன் இறைவரை நெருங்கவே முடியாது.

பொய், பொறாமை, சூது புறங்கூறுதல், கஞ்சத்தனம், பேராசை, ஆகிய வேண்டாக் குணங்கள் இறைவழிபாட்டினால்மட்டுமே போக்கலாம்.

நற்குணங்கள் நிறையப்பெற்ற சான்றோர்களுக்கு செய்த சிறிய உபகாரமும் பெரும் பயன் தரும்.

தீயவர்களுக்கு செய்த பெரிய உபகாரமும் தீமையையே உண்டாக்கும். புல்லும் மாடு தின்றால் பாலாகும், பாம்பு குடித்தால் பாலும் விசமாகும்,

இரக்கம் உடையவராய் இருக்கலாம், ஆனால் ஏமாளியாய் இருக்கக்கூடாது, சந்தேகம் சந்தோசத்தைக் கெடுக்கும்.

போகர் கனவில் முருகப்பெருமான் சொன்னபடியே நவபாஷாணம் என்னும் ஒன்பது விதமான கூட்டுப்பொருட்களைக் கொண்டு பழனி ஆண்டவர் தண்டாயுதபாணி சிலையைச் செய்து முடித்து அவர் சொன்ன வண்ணமே பிரதிஷ்டை செய்தார். பழனிமலை இறைவன் திருமேனியைத் தழுவி ஊறி வந்த பஞ்சாமிர்தத்தையே உணவாகக் கொண்டார். ஒன்பது விதமான விஷங்களை (நவ பாஷாணங்கள்) முயன்று கூட்டி உருவாக்கிய திருமேனியில் ஊறிய விபூதியும், பஞ்சாமிர்தமும் போகருக்கு உள்ளொளியைப் பெருக்கியது.

இதே மாதிரியான நவபாஷாண மூர்த்தியான திருச்செங்கோடு அர்த்த நாரீஸ்வரனை உருவாக்கியவரும் போகரே என்றும் கூறுவதுண்டு.

பழனியில் சிலகாலம் வாழ்ந்த போகர் அங்கேயே சமாதியடைந்தார். அவரது சமாதி பழனி ஆண்டவர் ஆலயத்தின் உட்பிரகாரத்தின் தென்மேற்கு மூலையில் உள்ளது.

போகர் பூசித்து வந்த புவனேச்வரி அம்மையின் திருவுருவம் பழனியாண்டவர் சந்நிதியில் இன்றும் உள்ளது. போகரின் சமாதி அமைந்துள்ள இடத்திற்கும் புவனேச்வரி அம்மன் சந்நதிக்கும் இடையே சுரங்கப் பாதை ஒன்றிருப்பதாக கூறப்படுகிறது.

இங்கு கூறப்பட்ட வரலாற்று செய்திகளனைத்தும் சதுர கிரி தலப்புராணத்தில் கூறப்பட்டவை.


No automatic alt text available.

http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Tuesday, August 14, 2018

Shree Swami Samarth

               

No automatic alt text available.

Shree Swami Samarth, Believed to be an incarnation of Shri Dattatreya the name of this spiritual master, popularly called Swami Samarth, is a household word in Maharashtra and the region around. As this Perfect Master chose to reside at a place called Akkalkot for 22 years where he took Mahasamadhi (left his mortal body) in 1878, he is also known as the Maharaj of Akkalkot, Akkalkot is situated in district Solapur of Maharashtra state of India.

For the devotees of Shri Shirdi Sai Baba, it would be inspiring to learn about the life and deeds of ‘Swami Samarth’. A comparative picturisation of the lives of these two great Saints, i.e. Swami Samarth and Shri Sai Baba of Shirdi would establish a surprising amount of commonness in their lives and deeds which includes their methods of teaching, the universality of their approach and the miracles they performed. Even a critical approach by a non-conformist would ultimately lead to the assertion that the over-all role of these two spiritual masters during the second half of the nineteenth century was similar, if not same. One, who is capable of making finer spiritual analysis, would be faced with a bewildering reality.
The reality is that Swami Samarth and Shri Shirdi Sai Baba were the manifestations of the same Divine Spirit in two gross bodies.

Many published writings on both these Saints by different writers authenticate about the interaction between these two Sadgurus both in the gross, and the subtle planes. Just before Mahasamadhi, Swami Samrath advised one of his disciples to worship Shri Sai at Shirdi saying that he (the Swami Samarth) would stay at Shirdi in future.


The early life of Swami Samarth like that of Shri Shirdi Sai Baba is shrouded with mystery. For that matter, even Shri Shirdi Sai Baba’s advent and early life has not been established. Yet it does not really matter for those who have faith in Him and continue to experience his benevolence in different ways. How does it matter if Christ was born of a virgin mother! He took the pain of the suffering humanity and led them in the path of spirituality. That is what the world needs.


Shri Narasimha Saraswati, about three centuries before the advent of Swami Samarth is believed to be the earlier incarnation of Shri Dattatreya. The ‘Guru Charitra’ one of the most famous books gives lot of information about Him. As per the most popular belief, Shri Narasimha Swami, after helping and spiritually uplifting a large number of people over a few decades, went away to the Himalayas for penance and went into Samadhi. In the Samadhi state He remained for about three hundred years. With the passage of time a huge anthill grew over him and he was lost to the outside world. One day accidentally a woodcutter’s axe fell on the bushes grown around the ant hill. He was shocked to find blood stains on the blade of the axe. He cleared the anthill and Lo, he found a Yogi in meditation. The Yogi slowly opened his eyes and consoled the dumbfounded woodcutter saying that it was the Divine Will for Him to re-appear in the world to resume His mission. This Yogi, in his new role came to be known as Swami Samarth.

Prior to his settlement at Akkalkot, Swami Samarth visited far and wide. While moving in the Himalayan region he visited China. Thereafter, he visited places like Puri, Benaras, Hardwar, Girnar, Kathiawad and Rameswaram in the South. He also stayed at Mangalvedha, a town near Pandharpur in Solapur district Maharashtra, which had been inhabited earlier by famous saints like Domojipant and Chokhamela. He came to Akkalkot in 1856 where he continued his physical existence for 22 years. He came to Akkalkot on the invitation of one Chintopant Tol and stayed at a place on the outskirts of the town.

What we call miracles are the normal ways of functioning of the God realised ones. The Risaldar of that area, a Muslim person, wanted to test the Swami by offering him a ‘Chilum’ (an earthen smoking pipe) without tobacco in it and asked him to smoke. Swami Samarth started smoking the empty Chilum after lighting it as if nothing had happened. Realising him to be an advanced spiritual person, the Risaldar apologised and made arrangements for his stay in the house of one Cholappa. It is in this small house that Swami Samarth lived upto his last.

Soon, the name of Swami Samarth as a Spiritual Master spread all around and devotees came for taking his blessings. The ordinary people did not understand many of his gestures and mystic statements, which he used to make cryptically, although their meanings became apparent on later dates.
He treated Muslims, Christians and Parsees all alike. His Kindness was always bestowed on the poor, needy and the people at the lowest rung of the society. Both Hindus and Muslim festivals like Dusshehra and Moharram etc. used to be celebrated by Him. As in Shirdi, Thursday became a special day of celebration at Akkalkot. Like Shirdi Sai Baba, Swami Samarth of Akkalkot was fond of mass feeding. Once, on his visit to a place called Rampur, a devotee named Rawaji, to celebrate his visit, cooked food for 50 people. However, hearing the news of Swami Samarth’s arrival hundreds of people from the neighbouring villages started rushing to the village. Seeing such a large number of people at his doorstep Rawaji became visibly panicky. Moved by his plight, Swami Samarth asked Rawaji to get some empty baskets. When the baskets were brought from the market, idols of all the deities like Khandoba, Annapurna, etc were put in them and food materials like chapatis (bread) etc. were piled over them. Bawaji and his wife were asked to carry these baskets and take three rounds around the Tulsi plant. After that, they were asked to serve food from these baskets to the guest without looking into them. When food were being served, Rawaji and his wife were amazed to see that the baskets never exhausted even after a few hundred people had been served. After all the people who had come finished their meal, Swami Samarth took his meal. This is known as ‘Annapurna Siddhi’.
Swami Samarth had the capacity to read the minds of all the people coming to him and also was able to know about their past and future. Baba Saheb Jadhav, one of his great devotees one day came to meet the Master. Seeing him suddenly Swami Samarth said “Oh Potter! There is a summon coming in your name”. The potter being in the close circle of Swami Samarth understood the meaning of this sentence and begged of the Swami to save him from the approaching death so that he could continue to serve him (the Master). Moved by his devotion Swami Samarth looked-up towards the sky and muttered something as if he was addressing to someone who was invisible. Suddenly, he pointed his hand towards a bull passing nearby and said in a loud voice “go to the bull”. In the presence of a large number of devotees, the bull instantly fell dead. Jadhav, with a fresh lease of life, devoted himself totally to the service of Swami Samarth thereafter. Similarly, An European engineer from Solapur visited the Swami with the earnest hope of having a son. As he approached Swami Samarth, the latter just looked at him and told that he would have a son within a year. That is what exactly happened.
The Sadgurus or the Spiritual Masters always endeavors to change the quality of men that encounter them. Besides bestowing material benefit, they try to uplift them spiritually. Once a Jewish doctor, who was working as an eye specialist in the J.J. Hospital, Bombay met Swami Samarth. The doctor was very proud of his professional competence. Seeing him Swami Samarth asked “tell me doctor, how many of the eye patients you have treated have lost their eye sights for ever”‘. This sentence made a tremendous impact on the doctor. He realised that many people had lost their sights forever even if they had been treated by him. His ego immediately vanished and thereafter he became a devotee of Swami Samarth. After retirement the doctor settled-down at Akkalkot and served the Master till his last.
It is said that a touchstone can convert an ordinary metal to gold. The Spiritual Masters are such touchstones that they can convert any ordinary metal not to that of gold but to that of a touchstone. They are capable of giving spiritual life to any person in a fraction of a second by a touch, a look, a word or even by a mere thought. A person like Ramanand Bidkar who had lived an immoral life for a long period was converted to a Saint called Bidkar Maharaj by the kind grace of Swami Samarath, who by one grace i.e. Drishti Diksha evolved him spiritually. Under his guidance Sri Balappa Maharaj, Shri Gangadhar Maharaj, Sri Gajanan Maharaj and many others rose to spiritual eminence and contributed a lot to the society.
After serving the poor, curing the sick and helping the spiritual seekers over a few decades, Swami Samarth one day suddenly announced that the time had come for him to go out of his physical existence. By Hindu calendar It was Chaitra Sudha trayodasi, Shaka 1800 i.e. the year 1878 AD Tuesday at 4 PM. At this time he seated himself in Padmasana (Lotus Posture) and uttered his last words – “No one should weep I shall always be present at all places and I shall respond to every call of the devotees”Shri Sai Baba of Shirdi had also said exactly the same thing before his Mahasamadhi.
Just before he had left his gross body, one devotee named Keshav Nayak who was emotionally charged, asked “Maharaj, since you are going, who will give us protection?”. Swami Samarth gave him a pair of his sandals to worship. He told him “In future I will be staying at Shirdi in district Ahmednagar”. Another devotee, Krishna Ali Bagkar decided to go to Akkalkot and worship the padukas of Swami Samarth. Thereafter he got a dream appearance of Swami Samarth who told him “Now I am staying at Shirdi, go there and worship me”. Bagkar went to Shirdi where he stayed for six months. Later, when he wanted to take leave of Shri Sai and go to Akkalkot again Shri Sai told him “what is there in Akkalkot, Maharaj of Akkalkot is staying here”. Bagkar realised that there is no difference between Swami Samarth and Shri Sai Baba of Shirdi as he recalled his earlier dream.
The divine game (leela) of Swami Samarth did not end with his Maha Samadhi (shedding his mortal coil). His devotees continue to experience the miracles of his visible and invisible help even till today. It is exactly like the experience received by the devotees of Sai Baba of Shirdi after his Mahasamadhi in 1918. Many people have authenticated his appearance in physical form before them. These people are not the faith-blind rural folk. Many of them are well educated people like doctors, educationists etc. For example, Dr. S.V.Marathe, a private medical practitioner of Pune once underwent treatment in a chest Hospital at a place called Aundh in 1964. Many of his friends were anxious to come and visit him. At this juncture, Swami Samarth appeared before many of his friends in a dream and gave the same message to all of them. He asked them not to worry about Dr.Marathe, as he was under His (Swami Samarth’s) protection and also not to come to Aundh.
Hundreds of devotees continue to have miraculous experience about the Perfect Master even today. But his miracles and those of Shri Sainath are so alike that one would be drawn to the conclusion that they are not two masters but are one, and the ONLY ONE TRUTH.
Image may contain: one or more people
http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Monday, August 13, 2018

சாயிபாபாவின் அருள்

Image may contain: 1 person

"ஸ்ரீ  சாயிபாபாவின் அருள் கிருபையைப்  பெற சிறந்த ஞானம், பேரறிவு தேவை இல்லை. மறுபக்கத்தில் ஞானம் என்ற பெருமிதம், கர்வம் நம்மை அவரிடமிருந்து கண்ணுக்கெட்டாத தூரத்தில் தள்ளிவைத்துவிடும்" 


Related image

                      " MEHER BABA "

http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Sunday, August 12, 2018

ஸாயீநாதனின் கதைகள்



Image may contain: 1 person

அமிருதத்தைவிடச் சுவையான ஸாயீநாதனின் கதைகள், கடக்க இயலாத சம்சார ஸாகரத்தைக் கடப்பதை ஆபத்தின்றி சுலபமாக்கிவிடுகின்றன.

 காதுவழியே இதயத்துள் புகுந்து, தேஹாபிமானத்தை (பௌதிக உட­லின்மேல் பற்றை) வெளியே தள்ளி, இரட்டைச் சுழல்கள்  (இன்பம் / துன்பம் - வேண்டுதல் / வேண்டாமை - வெப்பம் / குளிர் - நன்மை / தீமை போன்றவை)   எனும் மாயையை இல்லாது செய்துவிடும் பாபாவின் (ஞானிகளின்) கதைகள் புனிதமானவை.

 இக் கதைகள் "ஒருவருடைய ஹிருதயத்தில் ஏற ஏற, மனத்திலுள்ள சந்தேகங்களும் கேள்விகளும் படிப்படியாக முடிச்சவிழும்;   ஞானம் மலரும்;    உட­லில் ஏறியிருந்த கர்வம் இறங்கிவிடும்."

 பாபாவின் தெய்வீகமான கீர்த்தியின் வர்ணனையைச் செவிமடுப்பது பக்தர்களின் மனமலங்களை எரிக்கும். ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு மிகச் சுலபமான பாதை இதுவே.

"SHRI GAJANAN MAHARAJ"


Related image




http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Saturday, August 11, 2018

ஸாயீ கிருபை

Image may contain: 1 person, smiling, standing

ஸாயீபாபா குணங்களேதும் இல்லாதவர்; குணங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர். பக்தர்களின் மங்களத்துக்காகத் தூய நற்குணங்களுடன் ஓர் உருவம் ஏற்றுக்கொண்டார். அவருடைய பாதாரவிந்தங்களில் நான் முழுமனத்தோடு சரணடைகின்றேன்.

ஸமர்த்த ஸாயீயை அடைக்கலமும் பாதுகாப்பும் வேண்டி சரணடைந்தவர்கள் எத்தனையோ அனர்த்தங்கள் (தீங்கு/கேடு) நேராமல் தப்பித்துக்கொண்டார்கள். யானும் அந்தச் சுயநலத் தேவைக்காகவே அவருடைய பாதங்களில் தலை சாய்க்கின்றேன்.

பக்தர்களின் பிரேமையைச் சுவைப்பதற்காகவும் அவர்களுடன் லீலைகள் புரிவதற்காகவும் உருவமற்ற ஒன்றேயான ஸாயீ,  உருவத்தையும் பன்மையையும் ஏற்றுக்கொண்டார். அவருடைய அன்புக்கு நமஸ்காரம். 

ஓ குருராயரே !  ஓ ஆனந்த மூர்த்தியே !  நீரே பாதையும் முடிவாகச் சென்றடையும் இடமுமாகும். நீரே நான் இளைப்பாறும் சோலை; ஏனெனில், உம்மால்தான் என்னைப் பீடிக்கும் துன்பங்களையும் வ­லியையும் சுகப்படுத்த முடியும். 

ஸாயீ கிருபைகூர்ந்து எனக்கு என்று அனுக்கிரஹம் செய்தாரோ, அன்றி­ருந்து இரவுபகலாக அவரையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அதுவே பிறவிப் பயத்தை அழித்துவிடும். 

இனி எனக்கு ஜபம் வேறேதுமில்லை, தவமும் வேறெதுவுமில்லை, ஸாயீயின் சுத்த ஸ்வரூபத்தையும் ஸகுண ரூபத்தையும்தான் (குணங்களோடு கூடிய மானிட உருவம்) நான் பார்க்கின்றேன். 

ஸாயீயின் முகத்தை நிலைத்துப்பார்த்தால், பசி, தாகம், அனைத்தும் மறந்து போகின்றன. இதற்கு நிகரான சுகம் ஏதும் உண்டோ? வாழ்க்கையின் சோதனைகளும் வேதனைகளும் மறந்தே போகின்றன.

பாபாவின் நயனங்களுக்குள் பார்க்கும்போது என்னையே மறந்துவிடுகிறேன். உள்ளிருந்து பிரேமை பொங்குவதால் மனம் சொல்லொணாத மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்துபோகிறது.

என்னைப் பொறுத்தவரை, கர்மமும் தர்மமும் சாஸ்திரங்களும் புராணங்களும் அனுஷ்டானங்களும் (விதிக்கப்பட்ட தினப்படித் தொழுகைகள்) யோகமும் யாகமும் தவமும் தீர்த்தயாத்திரையும் அனைத்தும் பாபாவின் திருவடிகளே !

இது கர்மானுபந்தத்தினால் விளைந்தது; ஸாயீ பாதங்களின்மேல் என்னுடைய அபிமானம் ஓங்கியது; ஸாயீ பாதங்களின் மறைமுகமான சக்தியை நான் அனுபவித்தேன்; இந்த சக்தியை யான் எவ்விதம் வர்ணிப்பேன்? 

இந்த சக்தி பக்தியைப் பெருகச்செய்து ஸாயீ பாதங்களின்மேல் பற்றுதலையும் ஓங்கச் செய்கிறது. இப் பற்று, உலக வாழ்க்கையில் உழன்றுகொண்டிருக்கும்போதே பற்றற்ற நிலையை வளர்த்து ஆனந்தமளிக்கிறது.

 - கோவிந்த ரகுநாத தாபோல்கர்

Related image

                   "HAZRAT BABAJAN"


http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Friday, August 10, 2018

எல்லா விருப்பங்களையும் நான் நிறைவேற்றுவேன்

Image may contain: 1 person, food

ஓம் சாயி , ஸ்ரீ சாயி , ஜெய ஜெய சாயி 

பாபாவின் நெருங்கிய பக்தர்களில் ஒருவர்  நானாசாஹேப் சாந்தோர்கர். நானாவின் அறிவுறுத்தலால், நானாவின் மனைவி தொடர்ந்து சாயி நாமஜபம் செய்துவந்தார். ஒருமுறை அவர் பாபாவின் அருகில் அமர்ந்துகொண்டிருந்தார்.அப்பொழுது பாபா, " ஓ பாயி , நீ தொடர்ந்து கோதுமையை அரைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய். ஆனால், அதற்க்கு பலனேதுமில்லை" என்றார். பாபா இங்கே குறிப்பிட்டது இயந்தரத்தனமாக நாமஜபம் செய்வதை பற்றியே. சாயி நாமஜெபம் செய்யும்பொழுது மிகவும் நம்பிக்கையுடனும், அடிமனத்தின் ஆழத்திலிருந்து மிகந்த அன்புடனும் ஸ்மரணை செய்யவேண்டும். இயந்தரத்தனமாக செய்யப்படும் நாமஜபத்திற்கு பலன் குறைவாகவே இருக்கும்.

"எனது நாமத்தை பக்தியுடனும், நம்பிக்கையுடனும் சொல்பவர்களின் எல்லா விருப்பங்களையும் நான் நிறைவேற்றுவேன். நிரந்தரமாக செய்யப்படும் என் நாமஜெபம் உங்களை என்னிடம் சேர்க்கிறது.- ஸ்ரீ ஷிர்டி சாய்பாபா."

Image may contain: 4 people

       "SHRI MANIKPRABHU MAHARAJ"


http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Monday, August 6, 2018

பூர்வ ஜன்ம புண்ணியச் செயல்

Image may contain: 1 person, smiling

"பூர்வ ஜன்மங்களில் செய்த சுகிருதங்களால் (புண்ணியச் செயல்களால்) அல்லவோ  பாபாவின் பாதகமலங்களை நோக்கி நாம் பலமாக இழுக்கப்பட்டிருக்கிறோம்;  அதுவே நம்முடைய அடைக்கலம்."


                            Image may contain: 1 person, text

                                            shri NARSIMMA SARASWATHI

http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

Sunday, August 5, 2018

Shri Swami Samarth Maharaj

Related image





"Do not think I am gone and away. I am everywhere and at every place. I would always be available at your call"
                           - Shri Swami Samarth Maharaj

Related image
Swamy Samarth was one of the chief incarnations of Dattatreya. One of the unique features of Dattatreyas is that they appear to the seeker in the form of their Guru or deity they revere and worship, revealing the non-dual nature of all forms or in other words he is the abode of all forms. Sreepada Sreevallabha, Sri Nrusimha Saraswathi and Sri Manikya Prabhu Maharaj have also given their devotees similar experiences. Swamy Samarth lived like an Avadhootha and according to the saying ‘baalonmatta pisachavath' (wandering like a child or a man or a man possessed). The naked Avadhootha, Akkalakot Maharaj or ‘Swamy Samarth' as known and venerated by his devotees, performed many a great leela and inspired the seekers. He lived most of his life at Akkalakot and showed the path of liberation to many seekers by the great power of his yogic energy, completed the mission n of his brief visit and left the body. According to Guru Charitra, Sri Nrusimhasaraswathi left Ganugapur for Srisailam and he finally disappeared in the river Krishna. It is said that after his disappearance he went to Kadaleevanam and after three hundred years he reached ‘Mangala veda' in the year 1838. Since then and until the 1878 when he left his body – the complete history along with details is available. 

It is curious to note that whenever he was enquired about his origin, he replied, “My origin is Banyan tree and Dattanagaram in my native.” Nobody knows the details of his name or names of his parents, age, caste or creed. He never revealed them to anybody. Now and then he hinted certain things but they were totally unrelated. Once answering to a query of his devotee ‘Chittopant', he said, “My parents belong to madiga community and they tan the skins.” He said, “I came from Kadaleevanam” to another devotee. At some other time he said to Karve, a devotee, “I am a Yajurved Brahmin belonging to Kasyapasa gotra. My name is Narasimhabaan, born in Meena rasi. If you once again ask me I will use my sandal.” He said to another devotee “The founder father was a Banyan tree. Origin, the origin of origins.” From all the above we can say that he is the casual factor of all causes, he is the creator or cause of creation, i.e. Dattatreya himself. He meant that he is the Guru of all Gurus. Here the Banyan tree means Lord Datta. The prop roots are the many other was Paramaathma, the cause for everything. He was Datta himself. His behaviors resembling like that of a child or a mad man or a possessed being was a proof that he was Datta himself. His frequent reference to Kadaleevana and telling his name as Narasimhabaan also strengthen this view. 

Swamy gave darshan in the form of Dattatreya in 1855 while he was sitting beside a pillar at Subbaraya Math near the temple of Datta in Sholapur. The place is venerated even today. In 1856 Swamy came to Akkalkot. The king of Akkalkot Malkjirao Bhonsle and his brother came to him, garlanded and offered pranams. Swamy took out the garland and garlanded the brother of the king, and covered the king with an old upper garment he was wearing. Both of them accepted the honor as a great boon. Afterwards they have become disciples of Swamy. The expenses of Swamy while he stayed at Cholappa's house were complete borne by them. The king had a son by the blessings of Swamy. One day a man by name, Mahath Khan asked Swamy, “Swamy do you smoke?” and placed an empty chillum (a small pipe) in his hand. But to the amazement of all he put it in his mouth, inhaled and lo! There was so much of smoke! When he met Cholappa for the first time he said, “What Chola! Did not you recognize me”. And placed his hand on the head of bewildered Cholappa and he recollected the memories of a previous birth. By the grace of Swamy, milk flowed from the udder of a barren cow of Krishnajipanth.  

Basappa, an oil merchant attended Swamy day in and day out. Angry at this, his wife said, “If he sticks to that Swamy round the clock, what about me and my children?” deeply agitated she rebuked Basappa and criticized Swamy. But did not take any notice. One day he followed Swamy. Swamy warned him not to do so. He did not heed. Swamy made snakes appear on the way. Basappa was not afraid and proceeded. Walking some more distance Swamy said, “Take a snake you like and wrap it in your upper garment.” Basappa followed this instruction. When he returned home and unwrapped it, he found a ball of gold! Basappa's wife understood the greatness of Swamy with incident. She too became an ardent devotee. 

A rich Brahmin went to Ganugapur. As he had no children he vowed to Narasimhasarswathi that if he begot a son he would feed a thousand Brahmins. But after he was blessed with a son he forgot the vow. He soon died. All the wealth was lost. His wife went to Ganugapur with their son and prayed to Swamy to forgive their wrong doings. That night Datta appeared in her dream and said, “Go to Akkalkot and give alms to an avadhootha staying there. It is equal to feeding a thousand Brahmins.” She came to Akkalkot and had darshan of Swamy who was under a Banyan tree and gave alms to him. Swamy accepted her alms and blessed her, “You accrued the fruits of feeding a thousand Brahmins.” She believed that Swamy was Lord Datta himself and prostrated at his feet.

 A bachelor went to Ganugapur and vowed to Narasimhasarswathi Swamy, a sweet made of milk, ‘kova' if he was relieved of his stomach pain. Later his pain subsided but he forgot the vow and the pain recurred. Hearing about the Swamy he came to Aakkalkot and submitted his woes. Swamy furiously looked at him and said, “You stupid. How could you forget about milk kova?” he understood his mistake and offered kova to Swamy Samartha, the pain miraculously disappeared in no time. 

 Baalappa a devotee served Swamy. Starting with the cleaning of Swamy spittoon, he gradually did cooking, feeding etc. in a very diligent manner. Soon he became beloved of Swamy. One day Swamy, slapped heavily on the back of Baalappa. Immediately Balappa entered into the state of Samadhi (mystic trance). In fact, before leaving his body Swamy removed his finger ring and put it on the finger of Baalappa, and blessing him said, “This is my royal insignia. I am giving it to you. Take my authority and power and continue the mission without any hurdles.” He took out the Rudraksha mala and put it around the neck of Baalappa. Swamy created sandals out of his mouth and told to consecrate them under the Audumbar tree. Then onwards he became renowned as Baalappa Maharaj. He continued the activities of Swamy even after Niryaana, for thirty-two years and then left his body. He wanted to construct a Math as instructed by Swamy. Lord Hanuman appeared and showed him a suitable site. He consecrated the sandals of Swamy at the site and constructed a Math, which is now known as “Baalappa Math”.

A devotee by name Chitthopanth, wanted to perform “Koti Tulasi Archana” (worship with a crore of holy basil leaves) to Lord Vishnu and one day he started the pooja. From the second day onwards Swamy appeared in house when he was about to start the pooja. He offered pooja at the feet of Swamy believing that Datta in the form of Swamy came to his house. On the final day at the end of pooja, Swamy appeared like Lord Dattatreya. His joy was boundless, he fell at the feet of the Swamy and holding them asked, “Swamy, bless me to offer this pooja everyday at your holy feet”. Swamy granted the prayer and disappeared. The impressions of Swamy's feet were clearly formed on the pedestal on which Swamy stood. The same can be seen in the temple of Swamy at Akkalkot.

 A bachelor, Alounibua along with three others went to Puri on a pilgrimage. All of them fell seriously ill and could not move from their room. They prayed to god. Suddenly Swamy appeared there, looked at them with grace and they recovered. They prostrated before him and asked who he was. Smiling at their query he said, “I am the entire universe. I am omnipresent. But still the places like Sahayadri, Girnar, Kashi, Mathapur, Karaveer, Panchaleswar, Audumbar, Karanja, Narasimhavadi and Ganugapur are the important places of mine.” Swamy clearly declared here that he was none other than Datta.

Rich or poor were alike to Swamy. All are the servants of Lord. The king of Akkalkot Sansthan was a devotee of Swamy. One day, on his birthday he along with his troupe of attendants and other royal paraphernalia came for the darshan of Swamy and was about to prostrate before him. Swamy was enraged and slapped him on his cheek. His crown fell at a distance of twenty feet. Swamy then said, “You are a king in your palace and court, your royalty is not needed here. Like kings and others on a chess board I can create any number of kings like you.” The king felt remorse and since then he attended Swamy as a commoner. He was blessed with a son by the grace of Swamy.

 Baba Sabnis at first was a devotee of Sri Manikya Prabhu. One day Sri Manikya Prabhu showed him Akkalkota Swamy and said, “He is your Guru”. From then he served Swamy with undaunted faith and devotion.

The king of Baroda had grown envious about the prosperity and glory of Akkalkot Sansthan. He believed that this was because of the presence of Swamy. He appointed one of his ministers Tatya Saheb to bring Swamy to his kingdom at any cost. Tatya Saheb lured the servants of Swamy with money but could not achieve the task. Then he planned a conspiracy. He requested Swamy to go with him in a palanquin and Swamy agreed. As soon as Swamy entered the palanquin, he closed and locked it and took it to the Railway Station of Kadabgaon where it was opened to get Swamy into the train. But Swamy was not in the palanquin. The king understood that without Swamy's permission nobody could take him anywhere.

  Many people belonging to different castes and religions were enlightened by the grace of Swamy. Beedkar Maharaj, Seetaram Maharaj, Yawan Aulia, Ananda Bharati, Anandanadh Maharaj, Tata Maharaj, Rangolee Maharaj, Baalappa Maharaj, Swamy Sutha, Kelkar Maharaj, Kumar Swamy – all these have become yogis with the help of Swamy Samartha.

A haughty courtesan, greatly aware of her beauty came to Swamy. Looking at her, Swamy questioned her, “what does a woman have specially in her which is absent in a man? Is there any difference between a man and a woman?” Swamy posed this question so as to teach her that only one essence of a Supreme Being (Paramaatma) is found in all, as “Soul” be it a man or a woman. But she foolishly replied “why not? There is a difference. Woman has beautiful breasts which are absent in men.” Swamy laughed and said, “Do ‘you' have them or ‘your body' has? If you really have them, you should be able to give them to anybody!” the power of discrimination (Vichakshana) arose in her. She offered her obeisance and went away, her head bent in shame. In a few days her breasts, the prime cause of her pride, dried up and chest became like that of a male. Disgusted with profession, she went to Kashi and led rest of her life in prayer and meditation.

  In 1857 Kodak Photo Company started their branch Bombay. They wanted to begin their business by taking a photograph of Swamy. They came to Akkalkot but Swamy did not allow them. Despite his refusal they took a photograph and the owner triumphantly showed the picture to Swamy. He gave it to one of his devotees and asked him to tell whose photo it was. He saw Lord Rama in that photo but not Swamy. Similarly different people saw different gods like Sankara, Devi, Vithoba, Khandoba in that photo. The photographer got angry and said, “all these people gone mad. This is your photo Swamy! See and tell”, he handed over the photo to Swamy. “I see! Is it my photo! See, see!” swamy again returned the photo to the photographer. He saw the photographer of a monkey! He then understood that it was the leela of Swamy performed to remove his pride. He sought forgiveness. He obediently prayed for the permission, as he wanted to the sacred photograph of Swamy in every house of his devotees and thereby improving his business too.

Then, after the permission of Swamy, he took the photographs.Cholappa and his wife Yasobai, devotees of Swamy had the rare fortune of serving Swamy while he resided in their house. Swamy did mischievous deeds endlessly. He on his own fed the cattle with wheat and Bengal gram stored as provisions in the house. He freely distributed many objects in the house to beggars. He used to urinate like a small boy everywhere in the house. He touched and ‘unpolluted clothes'. This annoyed Yasobai who said to Cholappa, “you have brought a mad man in to this house, he will simply such the life out of me”. But she fed Swamy like a mother.

  One day, a scorpion bit Yasobai and she cried in pain. The neighbors tried different treatments. But her pain did not subside. Swamy sat calmly with his sober glance fixed at an unknown place. Yasobai looked at him, “The whole world says you relieve everybody's pain! What are you staring at when I am suffering like this?” She thought to herself still screaming in pain. Swamy took out one of his sandals immediately, threw it in front of her and said, “Keep your hand in that sandal and the pain will disappear”. She did so. Her pain was gone. After some time when she removed her hand out of the sandal, the pain started again, when she kept her hand inside the sandal, there was no pain. She slept, keeping her hand in the sandal. Swamy made her understand the truth that only we seek refuge in his padukas (sandals) there will be no misery in our lives. This understanding strengthened her devotion and faith in Swamy.

One day delighted with the unswerving devotion of the couple, Swamy threw his sandals in front of Cholappa and asked him to worship them. The sandals can still be seen in his house at Akkalkot. Despite such deep devotion Cholappa could not destroy the greed of money in him. Swamy was against Cholappa's taking money from the king of Baroda. Hence Cholappa maintained distance from Swamy and his service. But Cholappa dug a pit and constructed a room for Swamy while he was still alive so that Swamy's Samadhi after he passed would be constructed in his own house.Ibe dat when both of them were about to leave the house,. Swamy said laughing, “Cholappa, you have dug a pit. I will put you first in the pit and then only, my turn will come”. Everybody thought that it was a joke. The people could not realize the truth till the death of Cholappa, who died of cholera after a few days. Swamy like an ordinary human being, sitting beside the corpse of Cholappa, wept at length. “My dear Chola! To whom shall I show my miracles? Where and how shall I move without you?” The sandals, Swamy gave to Cholappa are still in the Cholappa Math. Many are bestowed with rice benefits by worshiping them. 

Days passed by. Swamy, who cured many dreaded diseases, became ill. The devotees asked, “When will you recover Swamy?” “Do not expect that. I want to go back to my original abode”, was his reply.

Kesava Nayak, a devotee said, “Swamy, if you are gone, who would look after us”, his eyes brimming with tears. Swamy gave him his sandals and said, “My incarnation is in Shirdi. Go to the place frequently. You would not feel my absence.” Later when Kesava Nayak visited Shirdi and went to Baba, Baba immediately recognized him. 

 As Swamy refused to take medicines, the devotees tried to make Swamy swallow tablets forcibly. But he vomited them immediately. The devotees understood that Swamy has already formed a ‘will' to leave his body. A few days before leaving his body, Swamy asked his devotees to do the following bhajan, which he also sang for some time. 
"Sivahara Sanakara Namami Sankara Siva Sankara Sambho he Girijapathi Bhavani Sankara Sivasankara Sambho"

Swamy sat under the Banyan tree in a padmasan (lotus posture) and said, “I have to unite with this tree. Nobody would weep. Do not think I am gone and away. I am everywhere and at every place. I would always be available at your call.” He then closed his eyes. They never opened again. If one remembers Swamy's answer, when he was asked about his origin, one understands that he returned to his origin – which is the origin, the fundamental source of all thing – the essence of Dattatreya. Into that primary nature of Datta, he disappeared. It was a curious and miraculous thing that he left his physical body among devotees because there was no proof or evidence that he was born from a mother's womb.

 Swamy was taken in procession to the house of Cholappa and on the thirteenth day of Chaitra in the year 1878, his Samadhi was built. The saga of Akkalkot Maharaj who was renowned as the fourth avatar of Lord Dattatreya in Kaliyuga had been concluded on earth. The three Avataras prior to him namely Sripada Srivallabha, Sri Nrusimhasaraswathi and Manikya Prabhu were predominantly calm and peaceful, but Swamy Samardha appeared fierce, as there was more of “Rudra” in him. He in fact was full of affection and tenderness and was always immersed in pure bliss. Despite his old age, his body never showed any wrinkles. Though he was omniscient, his external behavior appeared childlike. He was a very tall man, his arms reaching his knees. He had a big, pot like belly, which he held while laughing. He had broad shoulders, a whitish complexion, and very broad and thin ears, which shook when he laughed. He had broad forehead and grey eyebrows and his feet were big. He always wore vermillion on his forehead. He wore a lower garment and was adorned with Tulasi around his neck and Kundalas in his ears.


Swamy always talked to himself. Sometimes Vedas, slokas and songs were heard from him. He spoke in Marathi and Hindi. He did not differentiate between Hindu and Muslim. He sat both in temples as well as mosques. Many people, who had rich balance of pure karma of previous births, sought his asylum and became perfect beings or yogis. The divine power, which took refuge and expression in his body, had to name or form. We too cannot limit it to a tradition. The divine power is nothing but the power of Datta, which was directly connected to the unmanifest Supreme Being. Great men like Swamy Samardha come to the earth very rarely and only for a given purpose. They are above the cycle of births and deaths. It is true that any devotee who approaches with a pure heart can obtain that divine power even today.



http://www.shirdisaibabasayings.com
http://www.facebook.com/shirdisaibabasayingsintamil

ஸாயீ திருவாய்மொழிகள்

''வேறெந்த சிந்தனையுமில்லாமல் என்னையே நினைந்து யாண்டும் என்னையே உபாஸிக்கும் நித்திய யோகிகளுக்கு யோகக்ஷேமத்தை அளிப்பதை என...